ΠΕΙΡΑΙΑΣ: ΠΕΪΡΑΪΚΗ

Κατά μήκος της παραλίας και ως το τέρμα της Πειραϊκής Χερσονήσου διασώζονται κατάλοιπα του αρχαίου πειραϊκού τείχους, πολλά σε καλή κατάσταση...

 Αλλά πάντα «απομεινάρια» - και τίποτ’ άλλο - του κλέους του αρχαίου Πειραιά. Ακόμα οι φυσικοί ορμίσκοι που σχηματίζονται διαδοχικά σε διάφορα σημεία της παραλίας («Σκαφάκι», «ΜπαΪκούτση», Αφροδίτης ή Παλάσκα) προσδίδουν ένα πρόσθετο τόνο γραφικότητας σ’ αυτή τη διαδρομή. Και σαν σταματήσει κανείς και θελήσει ν’ απολαύσει τη μοναδικότητα του τοπίου, το βλέμμα ξεκουράζεται στη γαλήνια έκσταση του Σαρωνικού, με τα «περιγράμματα» των πιο κοντινών νησιών, της Σαλαμίνας και της Αίγινας να διαγράφονται, αχνά κάποιες φορές, στον ορίζοντα.

Παράλληλα, από την άλλη μεριά του δρόμου, κάποιες ψαροταβέρνες (δύο-τρεις απ’ αυτές πολυτελείας) και πολλά ουζερί διαδέχονται το ένα το άλλο. Το μάτι «ερεθίζεται» από το γραφικό θέαμα που αντυκρίζει, με τα χταπόδια και τα άλλα θαλασσινά να λιάζονται, να να τα’ απολαύσουν σε λίγο οι θαμώνες των κέντρων.

Και ο περίπατός μας τερματίζεται στη Σχολή Δοκίμων. Δεν μας έχει χαρίσει απλώς μια σπάνια αισθητική απόλαυση. Αλλά παράλληλα - μας έχει βοηθήσει να καταλήξουμε και σε μια ικανοποιητική, ευτυχώς, διαπίστωση: Ότι τουλάχιστον σ’ αυτό το κομμάτι της πόλης - την Πειραϊκή χερσόνησο και τις συνοικίες της γύρω περιοχής (Άγιο Βασίλειο, Πηγάδα, Άγιο Νείλο, Χατζηκυριάκειο), με το έντονο τοπικό τους χρώμα - έχει επιβιώσει ο παραδοσιακός Πειραιάς με το καθαρά ανθρώπινο πρόσωπό του.