Ο Φυσικός: «Η Αγάπη
είναι χημεία»
(Απαντάει ο Jim Al-Khalili, θεωρητικός φυσικός και συγγραφέας)
Βιολογικά, η Αγάπη είναι μια έντονη νευρολογική κατάσταση, όπως η πείνα ή
η δίψα, αλλά πιο μόνιμη. Λέμε για την αγάπη ότι είναι τυφλή ή We talk
about love being blind or άνευ όρων, με την έννοια ότι δεν την
ελέγχουμε. Αλλά πάλι, αυτό δεν είναι ιδιαίτερα παράξενο, από τη στιγμή
που η Αγάπη, είναι κατά βάση χημικό φαινόμενο. Ενώ ο πόθος είναι μια
περιστασιακή σεξουαλική επιθυμία στη δημιουργία της οποίας εμπλέκεται η
απελευθέρωση ορμονών, όπως η τεστοστερόνη, και τα οιστρογόνα, στην
πραγματική αγάπη ή στο πραγματικό δέσιμο και στην πραγματική αφοσίωση. Ο
εγκέφαλος απελευθερώνει ένα τεράστιο συνδιασμό ορμονών: Φερομόνες,
Ντοπαμίνη, Νορεπινεφρίνη, σεροτονίνη, ωκυτοκίνη και βαζοπρεσίνη (ADH).
Ωστόσο, από την σκοπιά της εξέλιξης, η αγάπη μπορεί να αντιμετωπισθεί ως
μηχανισμός επιβίωσης. Ένας μηχανισμός που έχουμε αναπτύξει, ώστε να
χρειαζόμεστε τις μακροχρόνιες σχέσεις, που σημαίνουν αμοιβαία
αλληλοϋπεράσπιση, φροντίδα των γονιών προς τα παιδιά και προώθηση του
αισθήματος ασφάλειας και σιγουριάς.
Η Ψυχοθεραπεύτρια: «Η Αγάπη έχει πολλές εκφάνσεις»
(Απαντάει η Philippa Perry, ψυχοθεραπεύτρια και συγγραφέας του «Couch
Fiction»)
Αντίθετα με εμάς, οι αρχαίοι δεν στρίμωχναν, ποικίλα συναισθήματα που
τους δίνουμε την ετικέτα «Αγάπη», στην ίδια λέξη. Είχαν πολλές
παραλλαγές, μεταξύ των οποίων οι εξής: Φιλία, την οποία αντιλαμβάνονταν
ως μια βαθιά αλλά χωρίς σεξουαλική διάσταση, οικειότητα, ανάμεσα σε
στενούς φίλους ή μέλη μιάς οικογένειας ή ως ένα βαθύ δέσιμο, που
σφυρηλατείται ανάμεσα σε στρατιώτες που πολεμούσαν ο ένας δίπλα στον
άλλον στη μάχη. Το αρχαίο Ρωμαϊκο Ludus πάλι, περιγράφει ένα πιο
παιχνιδιάρικο πάρε-δώσε που συμβαίνει όταν χαζολογάμε ή φλερτάρουμε.
Πράγμα, είναι η ώριμη αγάπη που εξελίσσεται με το πέρασμα του χρόνου
ανάμεσα σε ζευγάρια που βρίσκονται πολύ καιρό μαζί και περιλαμβάνει
αλληλοκατανόηση στην πράξη, αφοσίωση, συμβιβασμούς και αλληλοκατανόηση.
Αγάπη για τους αρχαίους, ήταν ένας πιό γενικευμένος όρος και δεν είχε να
κάνει με την αποκλειστικότητα αλλά με ένα πανανθώπινο συναίσθημα που
αφορούσε τους γύρω σου. Φιλαυτία, είνα η αγάπη για τον εαυτό σου, που
δεν είναι τόσο εγωιστική όσο ακούγεται. Όπως έλεγε ο Αριστοτέλης ή όπως
θα σας πει οποιοσδήποτε ψυχοθεραπευτής, για να μπορέσεις να νοιαστείς
για τους άλλους, πρέπει πρώτα να έχεις φροντίσει τον εαυτό σου. Τέλος,
και πιθανότατα τελευταίος, αν και προκαλεί τα περισσότερα προβλήματα και
επιπλοκές, ο Έρως, έχει να κάνει με την σεξουαλική έλξη, και το πάθος.
Εκτός αν μετεξελιχθεί σε φιλία η/και πράγμα, ο έρως θα εκφυλιστεί και θα
σβήσει μόνος του.
Αγάπη είναι όλα τα παραπάνω. Αλλά είναι παράλογο και μη μη ρεαλιστικό να
έχουμε την προσδοκία να βιώσουμε και τις έξι εκδοχές της με ένα μόνο
πρόσωπο. Γι' αυτό είναι τόσο σημαντικά πράγματα η οικογένεια και η
κοινωνία. Πηγή: www.lifo.gr
Ο Φυσικός: «Η Αγάπη
είναι χημεία»
(Απαντάει ο Jim Al-Khalili, θεωρητικός φυσικός και συγγραφέας)
Βιολογικά, η Αγάπη είναι μια έντονη νευρολογική κατάσταση, όπως η πείνα ή
η δίψα, αλλά πιο μόνιμη. Λέμε για την αγάπη ότι είναι τυφλή ή We talk
about love being blind or άνευ όρων, με την έννοια ότι δεν την
ελέγχουμε. Αλλά πάλι, αυτό δεν είναι ιδιαίτερα παράξενο, από τη στιγμή
που η Αγάπη, είναι κατά βάση χημικό φαινόμενο. Ενώ ο πόθος είναι μια
περιστασιακή σεξουαλική επιθυμία στη δημιουργία της οποίας εμπλέκεται η
απελευθέρωση ορμονών, όπως η τεστοστερόνη, και τα οιστρογόνα, στην
πραγματική αγάπη ή στο πραγματικό δέσιμο και στην πραγματική αφοσίωση. Ο
εγκέφαλος απελευθερώνει ένα τεράστιο συνδιασμό ορμονών: Φερομόνες,
Ντοπαμίνη, Νορεπινεφρίνη, σεροτονίνη, ωκυτοκίνη και βαζοπρεσίνη (ADH).
Ωστόσο, από την σκοπιά της εξέλιξης, η αγάπη μπορεί να αντιμετωπισθεί ως
μηχανισμός επιβίωσης. Ένας μηχανισμός που έχουμε αναπτύξει, ώστε να
χρειαζόμεστε τις μακροχρόνιες σχέσεις, που σημαίνουν αμοιβαία
αλληλοϋπεράσπιση, φροντίδα των γονιών προς τα παιδιά και προώθηση του
αισθήματος ασφάλειας και σιγουριάς.
Η Ψυχοθεραπεύτρια: «Η Αγάπη έχει πολλές εκφάνσεις»
(Απαντάει η Philippa Perry, ψυχοθεραπεύτρια και συγγραφέας του «Couch
Fiction»)
Αντίθετα με εμάς, οι αρχαίοι δεν στρίμωχναν, ποικίλα συναισθήματα που
τους δίνουμε την ετικέτα «Αγάπη», στην ίδια λέξη. Είχαν πολλές
παραλλαγές, μεταξύ των οποίων οι εξής: Φιλία, την οποία αντιλαμβάνονταν
ως μια βαθιά αλλά χωρίς σεξουαλική διάσταση, οικειότητα, ανάμεσα σε
στενούς φίλους ή μέλη μιάς οικογένειας ή ως ένα βαθύ δέσιμο, που
σφυρηλατείται ανάμεσα σε στρατιώτες που πολεμούσαν ο ένας δίπλα στον
άλλον στη μάχη. Το αρχαίο Ρωμαϊκο Ludus πάλι, περιγράφει ένα πιο
παιχνιδιάρικο πάρε-δώσε που συμβαίνει όταν χαζολογάμε ή φλερτάρουμε.
Πράγμα, είναι η ώριμη αγάπη που εξελίσσεται με το πέρασμα του χρόνου
ανάμεσα σε ζευγάρια που βρίσκονται πολύ καιρό μαζί και περιλαμβάνει
αλληλοκατανόηση στην πράξη, αφοσίωση, συμβιβασμούς και αλληλοκατανόηση.
Αγάπη για τους αρχαίους, ήταν ένας πιό γενικευμένος όρος και δεν είχε να
κάνει με την αποκλειστικότητα αλλά με ένα πανανθώπινο συναίσθημα που
αφορούσε τους γύρω σου. Φιλαυτία, είνα η αγάπη για τον εαυτό σου, που
δεν είναι τόσο εγωιστική όσο ακούγεται. Όπως έλεγε ο Αριστοτέλης ή όπως
θα σας πει οποιοσδήποτε ψυχοθεραπευτής, για να μπορέσεις να νοιαστείς
για τους άλλους, πρέπει πρώτα να έχεις φροντίσει τον εαυτό σου. Τέλος,
και πιθανότατα τελευταίος, αν και προκαλεί τα περισσότερα προβλήματα και
επιπλοκές, ο Έρως, έχει να κάνει με την σεξουαλική έλξη, και το πάθος.
Εκτός αν μετεξελιχθεί σε φιλία η/και πράγμα, ο έρως θα εκφυλιστεί και θα
σβήσει μόνος του.
Αγάπη είναι όλα τα παραπάνω. Αλλά είναι παράλογο και μη μη ρεαλιστικό να
έχουμε την προσδοκία να βιώσουμε και τις έξι εκδοχές της με ένα μόνο
πρόσωπο. Γι' αυτό είναι τόσο σημαντικά πράγματα η οικογένεια και η
κοινωνία. Πηγή: www.lifo.gr
«Δεν υπάρχει τίποτα γλυκότερο στη ζωή...
απ' το νεανικό όνειρο της αγάπης.» Τόμας Μορ
Δημοσίευση σχολίου